Zagrypiona's Blog

Centrum komunikacji i edukacji dla wszystkich zagrypionych i nie tylko.



  • Witam wszystkich gości, a szczególnie tych któ- rzy są zainteresowani wzajemną wymianą in- formacji. Zachęcam do podsyłania linków i dzie- lenia się ciekawymi ar- tykułami oraz do dysku- sji. Zbiory w działach będą służyły nam wszy- stkim grypowiczom i osobom początkującym do edukacji.

    Data założenia: 03.06.2010



  • wykluczeni.info

    Internet bez Antypolonizmu

    Popieram Internet Bez Chamstwa

    Bykom - stop

  • Nie popieram i tolerować nie będę:

    -fanatyzmu:
    -- politycznego
    -- religijnego Fanatyzm zakłada nieomylność ziemskiej - tworzonej przez ludzi - instytucji politycznej bądź religijnej. Nierozsądnym i nieodpowiedzialnym jest przypisywanie grupom politycznym nieomylności w sposób bezkrytyczny. W przypadku instytucji religijnych, wiara w nieomylność, nieskazitelność, niezdolność do grzeszenia religijnych dostojników jest herezją i obrazą Boga. Omylność i zdolność grzeszenia dotyczy tych ludzi tak samo jak wszystkich innych.

    -hipokryzji - jednostka ludzka powinna być spójna: to samo robi, to samo mówi, to samo myśli. Przypadki rozdwojenia, czy nawet roztrojenia stanowią o chorobie takiej jednostki lub jej nieczystych intencjach. Jeśli wyznajemy taką a taka wiarę, czy poglądy - według nich postępujemy.

    -zacietrzewienia - ludzie którzy w gniewny, agresywny sposób bronią swoich idei, zazwyczaj merytorycznie czują się i są słabi - stąd agresja. A przecież można się pięknie różnić, szanować nawzajem.

    -głupoty - brak wiedzy nie jest usprawiedliwieniem. Jeśli czegoś w danej chwili nasz rozum nie pojmuje, np. w wyniku braku wiedzy albo mechanizmu wyparcia nie znaczy to, że to nie istnieje. Rzeczywistość i wszystkie jej zjawiska istnieją bez względu na możliwości percepcyjne poszczególnych jednostek w tej rzeczywistości tkwiących.

    -owczego pędu - jesteśmy ludźmi, mamy rozumy. Czasami jednak ulegamy instynktom stadnym, być może z lenistwa? Powinniśmy swoje decyzje, opinie popierać argumentami opartymi na faktach, a nie: 'bo tak wszyscy robią', 'bo tak powiedziała pani w TV'.

    -manipulacji - podpuszczania, prowokowania, dezinformacji...

    ...

komentarzy 5 to “Kompleks Jot”

  1. czytelniczka said

    Dla tych co wolą oglądać niż czytać : http://vod.onet.pl/na-tropach-tajemnic,na-tropach-tajemnic-protokoly-medrcow-syjonu,3423,1,3432,odcinek.html

  2. czytelniczka said

    „Strefa Gazy lub Okręg Gazy (arab. قطاع غزة, Kita Ghazzah; hebr. רצועת עזה, Recuat Azza) – obszar położony na wybrzeżu Morza Śródziemnego, graniczący na południowym zachodzie z Egiptem oraz na północy i wschodzie z Izraelem. Długość tego obszaru wynosi 41 km, szerokość od 6 do 12 km, a całkowita powierzchnia to 360 km². Obszar pozostaje pod administracją władz Autonomii Palestyńskiej, jednak od czerwca 2007 faktyczną kontrolę sprawuje organizacja Hamas. Strefa Gazy nie jest uznawana za część jakiegokolwiek niezawisłego państwa, chociaż za pośrednictwem władz palestyńskich stawia żądania włączenia w skład przyszłego państwa Palestyna…

    …Podczas I wojny światowej w 1917 obszar Gazy stał się polem ciężkich walk pomiędzy wojskami tureckimi a brytyjskimi. 8 stycznia 1917 australijskie i nowozelandzkie oddziały konne zaatakowały i zdobyły turecki fort w mieście Rafah. 26 marca 1917 doszło do Pierwszej Bitwy o Gazę, podczas której brytyjski atak poniósł klęskę głównie z powodu braku komunikacji pomiędzy nacierającymi oddziałami. Do Drugiej Bitwy o Gazę doszło 17 kwietnia 1917. Ten atak został poprzedzony artyleryjskim ostrzałem (z użyciem broni gazowej), a w walkach użyto kilku czołgów. Pomimo to, Brytyjczycy ponieśli ciężkie straty i nie zdołali przełamać tureckich pozycji w Gazie.

    Po wzmocnieniu oddziałów, wojska brytyjskie przeprowadziły trzecią ofensywę, podczas której doszło do Trzeciej Bitwy o Gazę (31 października-7 listopada 1917). Ostatecznie brytyjski generał Edmund Allenby wkroczył jako zwycięzca do Gazy, a następnie 9 grudnia 1917 do Jerozolimy[15].
    ________________________________________________________________________
    Historia najnowsza

    Po zakończeniu I wojny światowej, decyzją Ligi Narodów obszar Gazy wraz z Palestyną przypadł Wielkiej Brytanii
    _________________________________________________________
    , która utworzyła na tym obszarze Mandat Palestyny. Oficjalne nadanie pełnomocnictw mandatowych nastąpiło 1 lipca 1920[16].

    Począwszy od Starożytności, przez cały ten czas w obszarze Gazy zamieszkiwali Żydzi[potrzebne źródło]. Dopiero arabskie zamieszki w Gazie w 1929 zmusiły ich do opuszczenia tego obszaru. W następstwie arabskich rozruchów,
    brytyjskie władze mandatowe zakazały Żydom zamieszkiwania w obszarze Gazy.
    ___________________________________________________________________________
    Pomimo to w 1930 grupa Syjonistów utworzyła w środkowej części tego obszaru kibuc Kfar Darom. Został on ewakuowany i zniszczony podczas arabskich zamieszek 1936-39 (został on odbudowany w 1946)[17].

    Gdy w latach 1947-48 zaczęły mnożyć się incydenty zbrojne pomiędzy Arabami a Żydami,
    rząd brytyjski zdał sobie sprawę, że sytuacja w Mandacie Palestyny wymyka się spod kontroli.
    ___________________________________________________________________________________________ Dlatego 2 kwietnia 1947 oficjalnie przekazał sprawę Palestyny do Organizacji Narodów Zjednoczonych, która 29 listopada 1947 roku przyjęła Rezolucję nr. 181. Była to decyzja w sprawie podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. W myśl tego planu obszar Gazy miał znajdować się w nowo utworzonym państwie arabskim.
    ___________________________________________________________________________________________
    Po proklamacji niepodległości Izraela 14 maja 1948 rozpoczęła się I wojna izraelsko-arabska. W trakcie walk obszar Gazy został zajęty przez wojska egipskie. Podczas rozmów o warunkach ogłoszenia zawieszenia broni, które były prowadzone na wyspie Rodos, Izrael żądał całkowitego wycofania się Egipcjan z obszaru dawnej Palestyny. Po trudnych rozmowach porozumienie o zawieszeniu broni pomiędzy Izraelem a Egiptem podpisano 24 lutego 1949. Na jego mocy wojska egipskie pozostały w obszarze Gazy, który od tej pory był nazywany Strefą Gazy. W ten sposób rozpoczął się okres egipskiej okupacji Gazy
    ___________________________________________
    , który trwał do 1967 (z przerwą czterech miesięcy podczas Kryzysu Sueskiego w 1956).

    Pod koniec I wojny izraelsko-arabskiej, 22 września 1948 Liga Arabska ogłosiła powstanie w mieście Gaza rządu palestyńskiego (arab. حكومة عموم فلسطين, hukumat ‚umum Filastin). Ogłosił on 1 października 1948 powstanie niepodległego państwa Palestyna. Na czele rządu stanął premier Ahmed Hilmi Abd al-Baqi, ministrem spraw zagranicznych został Jamal al-Husayni. Rząd uznał palestyńską flagę. Utworzenie tego rządu zostało zaplanowane przez Ligę Arabską jako próba ograniczenia wpływów Transjordanii na palestyńskich ziemiach. Okazało się jednak, że rząd nie został uznany przez Transjordanię i żadne nie-arabskie państwo. Uznały go jedynie: Egipt, Syria, Liban, Irak, Arabia Saudyjska i Jemen.

    W rzeczywistości palestyński rząd w Gazie znajdował się pod całkowitą kontrolą Egiptu
    ______________________________________________________________________________________
    i wywierał niewielki wpływ na sytuację Palestyńczyków w Strefie Gazy. Został on później przeniesiony z Gazy do Kairu. Rząd wydawał palestyńskie paszporty, które zostały unieważnione w 1959 przez egipskiego prezydenta Gamal Abdel Nasera. Egipt nigdy formalnie nie anektował Strefy Gazy, ale traktował ją jak terytorium okupowane i zarządzał przez wojskowego gubernatora[18].

    Po I wojnie izraelsko-arabskiej w 1948 do Strefy Gazy napłynęło wielu uchodźców palestyńskich z terenów zajętych przez Izrael. Spowodowało to znaczny wzrost populacji Strefy. Palestyńscy uchodźcy nigdy nie otrzymali oferty uzyskania obywatelstwa egipskiego. 8 grudnia 1949 Zgromadzenie Ogólne ONZ formalnie powołało Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (ang. United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East – UNRWA).

    W wielu obozach uchodźców w Strefie Gazy zaczęły od 1948 powstawać grupy palestyńskich bojowników Fedajnów (arab. فدائيون, fidā’iyūn), które przenikały na terytorium Izraela i przeprowadzały ataki terrorystyczne. Palestyńczycy traktowali to jako formę wojny partyzanckiej, podczas gdy rząd izraelski przedstawiał ich jako terrorystów. Ataki były jednak przeprowadzane z pozostającej pod egipską kontrolą Strefy Gazy, i to mimo obowiązującego zawieszenia broni izraelsko-egipskiego. Według Martina Filberta w latach 1951-55 w wyniku tych ataków zginęło 1967 Izraelczyków[19]. Agencja Żydowska podaje inną liczbę ofiar w latach 1951-56: 400 zabitych i 900 rannych[20]. Największe nasilenie ataków Fedajnów ze Strefy Gazy nastąpiło po 1954[21], kiedy to egipski rząd formalnie wyraził zgodę na utworzenie obozów szkoleniowych dla Fedajnów w Strefie Gazy i w północno-wschodniej części Półwyspu Synaj[19].

    Aby przeciwdziałać tym atakom, Izraelczycy utworzyli w sierpniu 1953 jednostkę specjalną Unit 101 (hebr. יחידה 101). W lutym 1955 przeprowadziła ona duży atak na egipskie pozycje w Strefie Gazy. Operacja nazywała się „Operacja Czarna Strzała” i dowodził nią Ariel Szaron. W jej wyniku zginęło 42 egipskich żołnierzy, a 36 zostało rannych. Izraelczycy stracili 8 zabitych. Operacja ta wywołała wielki wstrząs w Strefie Gazy i Egipcie. Ogółem raporty ONZ wymieniają 17 izraelskich rajdów odwetowych i 31 ataków na arabskie miasta przeprowadzonych w Strefie Gazy w latach 1949-56[22].

    W 1956 izraelskie oddziały wkroczyły do miasta Chan Junis w Strefie Gazy i przeprowadziły przeszukiwania domów w poszukiwaniu fedajnów oraz broni. Podczas tej operacji zginęło 275 Palestyńczyków, oraz dodatkowo w obozie uchodźców w Rafah zginęło 111 Palestyńczyków[23]. Izrael wyjaśnił, że tak duża liczba ofiar wynikała z „oporu uchodźców”[24]. Podczas Kryzysu Sueskiego w 1956 Izraelczycy wkroczyli do Strefy Gazy i okrążyli siły egipskie w rejonie miast Gaza i Rafah. Izraelskie siły wyłapywały fedajnów, których prawdopodobnie rozstrzelano w dwóch masakrach. Liczbę zabitych ocenia się na 66 fedajnów, chociaż dyplomacja Stanów Zjednoczonych wskazywała, że z 500 fedajnów wziętych do niewoli zabito „około 30″[25].
    Żydowskie osiedla Gush Katif w Strefie Gazy

    Strefa Gazy znalazła się pod izraelską kontrolą w wyniku wojny sześciodniowej w 1967. Pod izraelską okupacją Żydzi utworzyli w południowo-zachodniej części Strefy blok osiedli Gush Katif. W sumie w Strefie Gazy wybudowano 21 żydowskich osiedli, które zajmowały 20% powierzchni terytorium. Założono je z powodów ideologicznych oraz względów bezpieczeństwa. Strefa Gazy pozostawała pod izraelską okupacją do 1994.

    W marcu 1979 Izrael i Egipt podpisały Traktat pokojowy izraelsko-egipski. Kwestie statusu Strefy Gazy nie zostały umieszczone w traktacie, jednak Egipt zrzekł się wszystkich roszczeń terytorialnych do ziem pozostających poza międzynarodowymi granicami[26].

    W maju 1994 doszło do zawarcia Porozumienia z Oslo, które dało początek tworzenia Autonomii Palestyńskiej. Znaczna część Strefy Gazy (poza obszarem żydowskich osiedli i terenów wojskowych) przeszła wówczas pod palestyńską administrację. Izraelskie oddziały wycofały się w miasta Gaza i innych obszarów miejskich Strefy, pozostawiając je pod kontrolą nowo powstałej palestyńskiej policji. Jednak pomimo wycofania się, Izrael sprawował całkowitą kontrolę nad przestrzenią powietrzną oraz granicami lądowymi i morskimi Strefy.

    Jaser Arafat wybrał Gazę jako swoją pierwszą stolicę Autonomii Palestyńskiej. W marcu 1996 w Gazie odbyła się inauguracyjna sesja Palestyńskiej Rady Narodowej. Palestyńska populacja w Strefie Gazy cierpiała z powodu złego zarządzania i wysokiej korupcji. Większość inwestycji budowlanych i przemysłowych w Strefie było uzależnionych od wysokich łapówek, których wymagała administracja oraz palestyńskie siły bezpieczeństwa. Powodowało to wzrost niezadowolenia społecznego. Gdy we wrześniu 2000 wybuchło palestyńskie powstanie Intifada Al-Aksa, zbrojne organizacje Hamas i Islamski Dżihad przeprowadziły ze Strefy Gazy wiele ataków terrorystycznych na Izrael. Był to także początek ostrzału rakietowego i moźdżieżowego żydowskich osiedli oraz terenów przygranicznych ze Strefą.

    Sytuacja ta stawała się coraz bardziej trudną dla rządu izraelskiego, który w lutym 2005 podjął decyzję o jednostronnym wycofaniu się ze Strefy Gazy. W okresie od 15 sierpnia do 12 września 2005 ewakuowano wszystkie żydowskie osiedla ze Strefy Gazy. Zlikwidowano także wszystkie bazy wojskowe i zniesiono zamknięte strefy militarne (w tym opuszczono międzynarodową granicę Strefy Gazy z Egiptem – Egipt zobowiązał się do przejęcia kontroli nad granicą i uniemożliwienia przemytu zakazanych towarów). Pod kontrolą izraelską pozostały jedynie przejścia graniczne, w tym sprawowano monitoring nad przejściem między Strefą a Egiptem w Rafah.

    25 stycznia 2006 odbyły się palestyńskie wybory parlamentarne, które niespodziewanie wygrał Hamas[27][28].
    Izrael i społeczność międzynarodowa (Stany Zjednoczone i Unia Europejska) odmówiły jednak uznania prawa Hamasu do sprawowania rządów w Autonomii Palestyńskiej.
    ______________________________________________________________
    Hamas jest powszechnie spostrzegany jako organizacja terrorystyczna, która odmawia uznania prawa do istnienia państwa Izrael.
    ————————————————————————————–
    Z tego powodu przerwano bezpośrednią pomoc dla palestyńskiego rządu i skierowano ją do niezależnych organizacji humanitarnych[29]
    __________________________________________________________________________
    Wywołało to zamieszanie polityczne i gospodarczą zapaść, zmuszając wielu Palestyńczyków do emigracji zarobkowej ze Strefy Gazy[30].
    ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
    W styczniu 2007 w Strefie Gazy wybuchły gwałtowne walki pomiędzy zbrojnymi frakcjami Hamasu a Al-Fatah. Skala walk przyjęła rozmiary palestyńskiej wojny domowej. Ostatecznie Hamas pokonał siły Al-Fatah i przejął kontrolę nad Strefą Gazy.
    ________________________________________________
    Przywódcy polityczny Hamasu ogłosili się legalnym rządem Autonomii Palestyńskiej. Palestyński prezydent Mahmud Abbas zareagował ogłoszeniem stanu wyjątkowego, rozpuścił rząd jedności narodowej i sformował nowy rząd, bez udziału Hamasu.
    Nowy rząd został uznany przez społeczność międzynarodową (w tym przez Egipt, Jordanię i Arabię Saudyjską). Egipt przeniósł swoją ambasadę z Gazy na Zachodni Brzeg[31]. Od tamtej pory rząd Hamasu w Strefie Gazy pozostaje w całkowitej izolacji międzynarodowej, dyplomatycznej i gospodarczej. Nowy palestyński rząd premiera Salam Fajjada podjął próbę pojednania z Hamasem, pod warunkiem zwrócenia Autonomii Palestyńskiej kontroli nad Strefą Gazy.

    Po przejęciu kontroli nad Strefą Gazy, Hamas rozpoczął usuwać urzędników Al-Fatah ze wszystkich stanowisk. Amnesty International poinformowała o zamknięciu gazet i nękaniu dziennikarzy[32].
    ——————————————————————————————
    Doszło również do prześladowań i napaści na chrześcijan[33][34]. Przez cały ten czas Hamas kontynuował przemyt broni i amunicji do Strefy Gazy[35]. Broń ta była wykorzystywana do ostrzału rakietowego przygranicznych terenów Izraela. Według izraelskich danych, od przejęcia przez Hamas kontroli nad Strefą Gazy do końca stycznia 2008 na Izrael spadło 697 rakiet i 822 pociski moździerzowe[36].

    W odpowiedzi Izrael atakował wyrzutnie rakiet Kassam i wojskowe obiekty Hamasu. 19 września 2007 izraelski rząd ogłosił Strefę Gazy wrogim terytorium i wprowadził ograniczenia w dostawach paliwa i energii elektrycznej. W styczniu 2008 nastąpiło gwałtowne pogorszenie sytuacji i 19 stycznia Izrael wstrzymał dostawy paliwa, wywołując niedobory w prądzie. Społeczność międzynarodowa potępiła Izrael za wymierzanie zbiorowej kary mieszkańcom Strefy Gazy[37]. Na początku marca 2008 izraelskie naloty i operacje lądowe spowodowały śmierć 110 Palestyńczyków w Strefie Gazy[38]. Pomimo izraelskich apeli i międzynarodowych nacisków, Egipt nie uszczelnił granicy ze Strefą Gazy, umożliwiając dalszy przemyt broni[39].

    W dniach 27 grudnia 2008-18 stycznia 2009 izraelska armia przeprowadziła Operację Płynny Ołów przeciwko Hamasowi w Strefie Gazy. W sumie zginęło 1300 Palestyńczyków i 13 Izraelczyków[40]. Po 22 dniach walk Izrael zgodził się na wprowadzenie zawieszenia broni i wycofał swoje wojska ze Strefy”
    źródło :
    http://pl.wikipedia.org/wiki/Strefa_Gazy


    Czasy najnowsze

    W czasie I wojny światowej, Gaza została zbombardowana przez lotnictwo brytyjskie. Po wojnie izraelsko-arabskiej (1948-1949), wraz z otaczającym obszarem (Okręg Gazy) przeszła pod wojskowy zarząd Egiptu. W latach 1956-1957 okupowana przez Izrael, który przekazał ją pod zarząd Sił Zbrojnych ONZ. Od 1967 ponownie znalazła się pod okupacją Izraela. W wyniku porozumienia podpisanego we wrześniu 1993 między Izraelem a Organizacją Wyzwolenia Palestyny nastąpiło wycofanie się armii izraelskiej z miasta i Okręgu Gazy i ustanowienie tam samorządu palestyńskiego. Obecnie na terenie Gazy znajdują się obozy dla uchodźców palestyńskich[2].

    Najważniejsze daty:

    * Przed 3000 p.n.e. – osiedliła się ludność przybywająca z Egiptu.
    * Około 3000 p.n.e. – rozwój urbanizacyjny Gazy.
    * 2000 p.n.e. – początki osiedla na Tell el-Ajjul.
    * 1484 p.n.e. – Totmes III zdobył Gazę, początki dominacji egipskiej.
    * Około 1400 p.n.e. – powstał pałac na Tell el-Ajjul, nazwa Gaza pojawiła się w tekstach starożytnych – listy z Tell el-Amarna, Gaza egipską bazą militarną w wojnie przeciwko Asyrii.
    * 1310 p.n.e. – faraon Seti I umocnił Miasto Kanaanu (tzn. Gazę), nazwa miasta wymieniona w tekstach ze świątyni w Karnaku, tzw. Droga Horusa łączy Gazę z Egiptem.
    * 1200 p.n.e. – przybyli Filistyni i osiedlili się na wybrzeżu.
    * 734 p.n.e. – Gaza lennikiem neoasyryjskim.
    * 609 p.n.e. – faraon Necho II odzyskał kontrolę nad Gazą.
    * 605 p.n.e.-601 p.n.e. – Gaza zdobyta przez Neobabilończyków.
    * 529 p.n.e. – Gaza broniła się przed atakiem Kambyzesa II.
    * Około 520 p.n.e. – na terenie Gazy powstały kolonie greckie.
    * 380 p.n.e. – pierwsze monety bite na wzór ateńskich.

    * 332 p.n.e. – podczas oblężenia miasta ranny Aleksander Macedoński, wymordowanie ludności.
    * 301 p.n.e. – początek panowania Lagidów w Egipcie, Gaza w strefie ich wpływów.
    * 198 p.n.e. – Gaza przeszła w ręce Seleukidów.
    * 96 p.n.e. – Aleksander Jannaj zburzył miasto i wymordował ludność.
    * 64 p.n.e. – wprowadzenie nowego kalendarza za Pompejusza, początek nowej ery dla miasta.
    * 36 p.n.e. – Gaza pod panowaniem Marka Antoniusza.
    * 30 p.n.e. – Oktawian August oddał Gazę w ręce Heroda Wielkiego.
    * 66 – zburzenie miasta i wymordowanie jego mieszkańców w czasie wojny żydowskiej.

    * 130 – cesarz Hadrian odwiedził miasto.
    * Około 250 – znacznie wzrosła liczba chrześcijan w Gazie.
    * 303 – prześladowanie chrześcijan za Dioklecjana dotknęło mieszkańców miasta.
    * IV wiek – miasto podwójne: stara pogańska Gaza wokół świątyni lokalnego bóstwa Marnasa oraz chrześcijański port Konstanca z siedzibą biskupa.

    * 402 – zburzenie 8 pogańskich świątyń w mieście, m.in. świątyni poświęconej Zeusowi-Marnasowi, tzw. Marneionu.
    * 496 – podarowana przez króla Aksum cesarzowi Anastazemu I żyrafa trafiła najpierw do portu w Gazie; wydarzenie wywarło wpływ na starożytnych artystów Palestyny, m.in. twórców mozaiek.
    * 536 – biskup Marcjan zainaugurował kościół pod wezwaniem św. Sergiusza.
    * 540 – apogeum chrześcijańskiej Gazy, z miasta wyruszyły pielgrzymki w kierunku Synaju.

    * 615 – inwazja wojsk Chosroesa II Parwiza.
    * 633 – zdobycie Gazy przez Amr ibn al-Asa, ludność oszczędzono; miasto czczone jako miejsce pochówku pradziadka Mahometa – Haszina.
    * 750 – koniec dominacji Umajjadów, początek epoki Abbasydów, Gaza centrum muzułmańsko-chrześcijańskim z tolerancyjnym prawem islamskim.
    * Około 780-800 – ciągłe napady Beduinów od strony pustyni.
    * 943 – świadectwo o importowaniu pomarańczy z Indii, stopniowy spadek znaczenia portu Maiumas.
    * 1100 – krzyżowcy znaleźli ruiny miasta.
    * 1149 – Baldwin III ufortyfikował Gazę i oddał ją w ręce templariuszy; rozwój miasta dolnego, pełniącego rolę służebną wobec fortecy.
    * 1170 – Saladyn zdobył dolne miasto.
    * 1191 – Ryszard Lwie Serce odebrał dolne miasto Saracenom.

    * 1260 – Gaza metą konkwisty Hulagu-chana.
    * 1277 – okres bujnego rozwoju pod panowaniem Mameluków z Damaszku.
    * 1340 – odbudowano wielki meczet.
    * 1660 – Gaza stolicą Palestyny za Huseina Paszy.
    * Po 1740 – napady Beduinów od strony pustyni.
    * 1799 – Napoleon Bonaparte zdobył miasto, Gaza wróciła w ręce tureckie.

    * 1832 – Muhammad Ali przyłączył miasto do Egiptu.

    * 1918 – mandat brytyjski nad Gazą.

    * 1948 – Strefa Gazy pod panowaniem egipskim.

    * 1956 – podczas kryzysu sueskiego wojska izraelskie sporadycznie zajmowały części Gazy.
    * 1967 – Gaza w rękach izraelskich.

    * 1993 – Gaza w Autonomii Palestyńskiej.

    * 2005 – likwidacja ostatnich kolonii izraelskich na terenie Gazy.

    * czerwiec 2007 – wojna domowa w Gazie, Hamas przejął władze. Armia izraelska zablokowała większość dostaw, a UE wstrzymała dotacje.
    * 2008 – 27 grudnia wojska izraelskie rozpoczęły atak na Strefę Gazy (szerzej w osobnym artykule).”

    źródło : http://pl.wikipedia.org/wiki/Gaza_%28Palestyna%29

    * „Hamas (arab. حماس, dosłownie „Zapał”, „Entuzjazm”, ale też akronim حركة المقاومة الاسلام Harakat al-Muqāwamah al-Islāmīja – Islamski Ruch Oporu) to radykalna islamska organizacja, która stała się aktywna we wczesnych etapach Intifady, działała w pierwszym rzędzie w Strefie Gazy, ale też na Zachodnim Brzegu. Przez większość państw i organizacji zachodnich, w tym Unię Europejską[1] i Stany Zjednoczone[2], uznana jest za organizację terrorystyczną. Hamas grał największą rolę w gwałtownej fundamentalistycznej działalności wywrotowej zarówno przeciw Izraelczykom, jak i Arabom, którzy „odeszli z pola walki z syjonizmem” (gł. porozumienie pokojowe pomiędzy Egiptem a Izraelem w Camp David z 1978 r.) W jego początkowym okresie, ruch został zdominowany w pierwszym rzędzie przez ludzi identyfikowanych z Braterstwem Muzułmańskim.

    Za swój podstawowy cel organizacja ta uważa zbudowanie państwa palestyńskiego rozciągającego się od Morza Śródziemnego do rzeki Jordan oraz zniszczenie Izraela…”

    ________________________________________________________________________
    Cel organizacji Hamas:

    „Islamski ruch oporu jest wyróżniającym się ruchem palestyńskim, którego podstawowym założeniem jest wiara w Allaha i życie zgodnie z zasadami islamu. Jego usilnym staraniem jest rozpowszechnienie wielkości Allaha na każdym centymetrze Palestyny”. (art. 6)

    * Zniszczenie Izraela:

    „Izrael będzie istniał dopóty, dopóki islam nie zlikwiduje go, tak jak uczynił to z innymi przedtem”. (wstęp)

    * Wyłączna natura muzułmańska tego rejonu:

    „Ziemia palestyńska jest świętą posesją islamską poświęconą przyszłym pokoleniom, aż do dnia sądu ostatecznego. Nikt nie może wyrzec się nawet kawałka tej ziemi, czy też opuścić choćby jej skrawek”. (art. 11)

    „Palestyna jest krajem islamskim… Od czasu, gdy stanowi to problem, wyzwolenie Palestyny jest indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina, kiedykolwiek miałoby to nastąpić”. (art. 13)

    * Wezwanie do Dżihadu:

    „W dniu, kiedy wróg przywłaszczy sobie choćby kawałek ziemi muzułmańskiej, Dżihad stanie się indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina. W przypadku uzurpacji żydowskiej, obowiązkiem jest wznieść wojenny sztandar Dżihadu”. (art. 15)

    „Wszyscy bojownicy połączą się i staną w szeregi, masy całego świata islamskiego pójdą naprzód, wypełniając swój obowiązek i nawołując głośno: ‚Powitajcie Dżihad!’ Ten okrzyk dosięgnie niebios i będzie rozbrzmiewał, aż nadejdzie wyzwolenie, najeźdźcy zostaną pokonani i nadejdzie zwycięstwo Allaha”. (art. 33)

    * Odrzucenie wynegocjowanej umowy pokojowej:

    „(Pokojowe) inicjatywy, tzw. rozwiązania pokojowe i konferencje międzynarodowe są sprzeczne z zasadami islamskiego ruchu oporu… Konferencje te nie są niczym więcej, jak środkiem do wyznaczenia niewiernych na rozjemców na ziemiach islamskich… Nie ma innego rozwiązania problemu palestyńskiego poza świętą wojną Dżihad. Inicjatywy, propozycje i konferencje pokojowe są jedynie stratą czasu, działaniem na próżno”. (art. 13)

    Potępienie izraelsko-egipskiego traktatu pokojowego: „Egipt w dużym stopniu został odsunięty z pola walki (przeciwko syjonizmowi) poprzez zdradliwe porozumienie w Camp David. Syjoniści próbują wciągnąć inne kraje arabskie w podobne układy, aby usunąć je z pola walki… Odejście z pola walki z syjonizmem jest zdradą i przeklęty będzie ten, kto popełni ten karygodny czyn”. (art. 32)

    * Podżegania antysyjonistyczne:

    „Dzień sądu ostatecznego nie nadejdzie, dopóki muzułmanie nie staną do walki z Żydami i zabiją ich. Żydzi będą chować się za skały i drzewa, a skały i drzewa będą wykrzykiwać: ‚Muzułmaninie, jest tutaj Żyd ukrywający się za mną, chodź i zabij go’.” (art. 7)

    „Wróg od dłuższego czasu knuje intrygi… i jednocześnie gromadzi ogromny i wpływowy dobytek materialny. Mając pieniądze, objął swą kontrolą światowe media… Przy użyciu swych pieniędzy rozpętał rewolucje w różnych częściach globu ziemskiego… Opowiedział się za rewolucją francuską, rewolucją komunistyczną i większością innych rewolucji, o których słyszymy… Mając pieniądze, powołano do życia takie organizacje, jak wolnomasoneria, kluby rotariańskie i Lions, które rozproszone są po całym świecie i mają na celu zniszczenie społeczeństw i prowadzonych interesów syjonistycznych… Opowiedziano się za I wojną światową i sformowano Ligę Narodów, poprzez którą wróg może rządzić światem. Opowiadając się za II wojną światową, osiągnięto ogromne korzyści finansowe. Nie ma na świecie wojny, w której (Żydzi) nie maczaliby rąk”. (art. 22)

    „Intrygi syjonistyczne nie mają końca, po Palestynie obejmą one swym zasięgiem tereny od Nilu aż po Eufrat. Kiedy zakończy się proces przyswajania terenu, nad którym zawisła ich ręka, będą oni kontynuować swe ekspansywne działania. Knowania żydowskie wyłożone zostały w ‚Protokołach Mędrców Syjonu’.” (art. 32)

    „Hamas sam uważa się za czołówkę i przednią straż na polu walki przeciwko światowemu syjonizmowi. Z chwilą, gdy ugrupowania islamskie z całego świata będą dobrze wyposażone, w imię ich przyszłej roli w walce z podżegającymi do wojny Żydami, powinny również prowadzić taką działalność”. (art. 32)”

    źródło : http://pl.wikipedia.org/wiki/Hamas

  3. czytelniczka said

    ” Historia najnowsza [edytuj]

    Po zakończeniu I wojny światowej, decyzją Ligi Narodów obszar Gazy wraz z Palestyną przypadł Wielkiej Brytanii, która utworzyła na tym obszarze Mandat Palestyny.
    _____________________________________________________________________
    _____________________________________________________________________
    Oficjalne nadanie pełnomocnictw mandatowych nastąpiło 1 lipca 1920[16].

    Począwszy od Starożytności, przez cały ten czas w obszarze Gazy zamieszkiwali Żydzi[potrzebne źródło]. Dopiero arabskie zamieszki w Gazie w 1929 zmusiły ich do opuszczenia tego obszaru. W następstwie arabskich rozruchów, brytyjskie władze mandatowe zakazały Żydom zamieszkiwania w obszarze Gazy. Pomimo to w 1930 grupa Syjonistów utworzyła w środkowej części tego obszaru kibuc Kfar Darom. Został on ewakuowany i zniszczony podczas arabskich zamieszek 1936-39 (został on odbudowany w 1946)[17].

    Gdy w latach 1947-48 zaczęły mnożyć się incydenty zbrojne pomiędzy Arabami a Żydami,
    rząd brytyjski zdał sobie sprawę, że sytuacja w Mandacie Palestyny wymyka się spod kontroli. Dlatego 2 kwietnia 1947 oficjalnie przekazał sprawę Palestyny do Organizacji Narodów Zjednoczonych, która 29 listopada 1947 roku przyjęła Rezolucję nr. 181. Była to decyzja w sprawie podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie.
    ______________________________________________________________________________________
    W myśl tego planu obszar Gazy miał znajdować się w nowo utworzonym państwie arabskim.

    Po proklamacji niepodległości Izraela 14 maja 1948 rozpoczęła się I wojna izraelsko-arabska. W trakcie walk obszar Gazy został zajęty przez wojska egipskie. Podczas rozmów o warunkach ogłoszenia zawieszenia broni, które były prowadzone na wyspie Rodos, Izrael żądał całkowitego wycofania się Egipcjan z obszaru dawnej Palestyny. Po trudnych rozmowach porozumienie o zawieszeniu broni pomiędzy Izraelem a Egiptem podpisano 24 lutego 1949. Na jego mocy wojska egipskie pozostały w obszarze Gazy, który od tej pory był nazywany Strefą Gazy. W ten sposób rozpoczął się okres egipskiej okupacji Gazy, który trwał do 1967 (z przerwą czterech miesięcy podczas Kryzysu Sueskiego w 1956).

    Pod koniec I wojny izraelsko-arabskiej, 22 września 1948 Liga Arabska ogłosiła powstanie w mieście Gaza rządu palestyńskiego (arab. حكومة عموم فلسطين, hukumat ‚umum Filastin). Ogłosił on 1 października 1948 powstanie niepodległego państwa Palestyna. Na czele rządu stanął premier Ahmed Hilmi Abd al-Baqi, ministrem spraw zagranicznych został Jamal al-Husayni. Rząd uznał palestyńską flagę. Utworzenie tego rządu zostało zaplanowane przez Ligę Arabską jako próba ograniczenia wpływów Transjordanii na palestyńskich ziemiach. Okazało się jednak, że rząd nie został uznany przez Transjordanię i żadne nie-arabskie państwo. Uznały go jedynie: Egipt, Syria, Liban, Irak, Arabia Saudyjska i Jemen.

    W rzeczywistości palestyński rząd w Gazie znajdował się pod całkowitą kontrolą Egiptu
    ______________________________________________________________________________________
    i wywierał niewielki wpływ na sytuację Palestyńczyków w Strefie Gazy. Został on później przeniesiony z Gazy do Kairu. Rząd wydawał palestyńskie paszporty, które zostały unieważnione w 1959 przez egipskiego prezydenta Gamal Abdel Nasera. Egipt nigdy formalnie nie anektował Strefy Gazy, ale traktował ją jak terytorium okupowane i zarządzał przez wojskowego gubernatora[18].

    Po I wojnie izraelsko-arabskiej w 1948 do Strefy Gazy napłynęło wielu uchodźców palestyńskich z terenów zajętych przez Izrael. Spowodowało to znaczny wzrost populacji Strefy. Palestyńscy uchodźcy nigdy nie otrzymali oferty uzyskania obywatelstwa egipskiego.

    8 grudnia 1949 Zgromadzenie Ogólne ONZ formalnie powołało Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (ang. United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East – UNRWA).
    _____________________________________________________________________________________
    W wielu obozach uchodźców w Strefie Gazy zaczęły od 1948 powstawać grupy palestyńskich bojowników Fedajnów (arab. فدائيون, fidā’iyūn), które przenikały na terytorium Izraela i przeprowadzały ataki terrorystyczne. Palestyńczycy traktowali to jako formę wojny partyzanckiej, podczas gdy rząd izraelski przedstawiał ich jako terrorystów. Ataki były jednak przeprowadzane z pozostającej pod egipską kontrolą Strefy Gazy, i to mimo obowiązującego zawieszenia broni izraelsko-egipskiego. Według Martina Filberta w latach 1951-55 w wyniku tych ataków zginęło 1967 Izraelczyków[19]. Agencja Żydowska podaje inną liczbę ofiar w latach 1951-56: 400 zabitych i 900 rannych[20]. Największe nasilenie ataków Fedajnów ze Strefy Gazy nastąpiło po 1954[21], kiedy to egipski rząd formalnie wyraził zgodę na utworzenie obozów szkoleniowych dla Fedajnów w Strefie Gazy i w północno-wschodniej części Półwyspu Synaj[19].

    Aby przeciwdziałać tym atakom, Izraelczycy utworzyli w sierpniu 1953 jednostkę specjalną Unit 101 (hebr. יחידה 101). W lutym 1955 przeprowadziła ona duży atak na egipskie pozycje w Strefie Gazy. Operacja nazywała się „Operacja Czarna Strzała” i dowodził nią Ariel Szaron. W jej wyniku zginęło 42 egipskich żołnierzy, a 36 zostało rannych. Izraelczycy stracili 8 zabitych. Operacja ta wywołała wielki wstrząs w Strefie Gazy i Egipcie. Ogółem raporty ONZ wymieniają 17 izraelskich rajdów odwetowych i 31 ataków na arabskie miasta przeprowadzonych w Strefie Gazy w latach 1949-56[22].

    W 1956 izraelskie oddziały wkroczyły do miasta Chan Junis w Strefie Gazy i przeprowadziły przeszukiwania domów w poszukiwaniu fedajnów oraz broni. Podczas tej operacji zginęło 275 Palestyńczyków, oraz dodatkowo w obozie uchodźców w Rafah zginęło 111 Palestyńczyków[23]. Izrael wyjaśnił, że tak duża liczba ofiar wynikała z „oporu uchodźców”[24]. Podczas Kryzysu Sueskiego w 1956 Izraelczycy wkroczyli do Strefy Gazy i okrążyli siły egipskie w rejonie miast Gaza i Rafah. Izraelskie siły wyłapywały fedajnów, których prawdopodobnie rozstrzelano w dwóch masakrach. Liczbę zabitych ocenia się na 66 fedajnów, chociaż dyplomacja Stanów Zjednoczonych wskazywała, że z 500 fedajnów wziętych do niewoli zabito „około 30″[25].
    Żydowskie osiedla Gush Katif w Strefie Gazy

    Strefa Gazy znalazła się pod izraelską kontrolą w wyniku wojny sześciodniowej w 1967. Pod izraelską okupacją Żydzi utworzyli w południowo-zachodniej części Strefy blok osiedli Gush Katif. W sumie w Strefie Gazy wybudowano 21 żydowskich osiedli, które zajmowały 20% powierzchni terytorium. Założono je z powodów ideologicznych oraz względów bezpieczeństwa. Strefa Gazy pozostawała pod izraelską okupacją do 1994.

    W marcu 1979 Izrael i Egipt podpisały Traktat pokojowy izraelsko-egipski. Kwestie statusu Strefy Gazy nie zostały umieszczone w traktacie, jednak Egipt zrzekł się wszystkich roszczeń terytorialnych do ziem pozostających poza międzynarodowymi granicami[26].

    W maju 1994 doszło do zawarcia Porozumienia z Oslo,
    ________________________________________________________
    które dało początek tworzenia Autonomii Palestyńskiej. Znaczna część Strefy Gazy (poza obszarem żydowskich osiedli i terenów wojskowych) przeszła wówczas pod palestyńską administrację. Izraelskie oddziały wycofały się w miasta Gaza i innych obszarów miejskich Strefy, pozostawiając je pod kontrolą nowo powstałej palestyńskiej policji. Jednak pomimo wycofania się, Izrael sprawował całkowitą kontrolę nad przestrzenią powietrzną oraz granicami lądowymi i morskimi Strefy.

    Jaser Arafat wybrał Gazę jako swoją pierwszą stolicę Autonomii Palestyńskiej. W marcu 1996 w Gazie odbyła się inauguracyjna sesja Palestyńskiej Rady Narodowej. Palestyńska populacja w Strefie Gazy cierpiała z powodu złego zarządzania i wysokiej korupcji. Większość inwestycji budowlanych i przemysłowych w Strefie było uzależnionych od wysokich łapówek, których wymagała administracja oraz palestyńskie siły bezpieczeństwa. Powodowało to wzrost niezadowolenia społecznego.
    Gdy we wrześniu 2000 wybuchło palestyńskie powstanie Intifada Al-Aksa, zbrojne organizacje Hamas
    _________________________________________________________________________________________________
    i Islamski Dżihad przeprowadziły ze Strefy Gazy wiele ataków terrorystycznych na Izrael. Był to
    ________________________________________________________________________________________________
    także początek ostrzału rakietowego i moźdżieżowego żydowskich osiedli oraz terenów przygranicznych ze Strefą.
    _______________________________

    Sytuacja ta stawała się coraz bardziej trudną dla rządu izraelskiego, który w lutym 2005 podjął decyzję o jednostronnym wycofaniu się ze Strefy Gazy. W okresie od 15 sierpnia do 12 września 2005 ewakuowano wszystkie żydowskie osiedla ze Strefy Gazy. Zlikwidowano także wszystkie bazy wojskowe i zniesiono zamknięte strefy militarne (w tym opuszczono międzynarodową granicę Strefy Gazy z Egiptem – Egipt zobowiązał się do przejęcia kontroli nad granicą i uniemożliwienia przemytu zakazanych towarów). Pod kontrolą izraelską pozostały jedynie przejścia graniczne, w tym sprawowano monitoring nad przejściem między Strefą a Egiptem w Rafah.
    ___________________________________________________________________________________________
    25 stycznia 2006 odbyły się palestyńskie wybory parlamentarne, które niespodziewanie wygrał Hamas[27][28].
    _____________________________
    Izrael i społeczność międzynarodowa (Stany Zjednoczone i Unia Europejska) odmówiły jednak uznania prawa Hamasu do sprawowania rządów w Autonomii Palestyńskiej.
    _______________________________________________________________________________________
    Hamas jest powszechnie spostrzegany jako organizacja terrorystyczna, która odmawia uznania prawa do istnienia państwa Izrael.
    _______________________________________________________________________________________
    Z tego powodu przerwano bezpośrednią pomoc dla palestyńskiego rządu i skierowano ją do niezależnych organizacji humanitarnych[29].
    _______________________________________________________________________________________
    Wywołało to zamieszanie polityczne i gospodarczą zapaść, zmuszając wielu Palestyńczyków do emigracji zarobkowej ze Strefy Gazy[30].

    W styczniu 2007 w Strefie Gazy wybuchły gwałtowne walki pomiędzy zbrojnymi frakcjami Hamasu a Al-Fatah. Skala walk przyjęła rozmiary palestyńskiej wojny domowej.
    Ostatecznie Hamas pokonał siły Al-Fatah i przejął kontrolę nad Strefą Gazy.
    ____________________________________________________________________________
    Przywódcy polityczny Hamasu ogłosili się legalnym rządem Autonomii Palestyńskiej.
    _________________________________________________________________________________
    Palestyński prezydent Mahmud Abbas zareagował ogłoszeniem stanu wyjątkowego, rozpuścił rząd jedności narodowej i sformował nowy rząd, bez udziału Hamasu.
    Nowy rząd został uznany przez społeczność międzynarodową (w tym przez Egipt, Jordanię i Arabię Saudyjską). Egipt przeniósł swoją ambasadę z Gazy na Zachodni Brzeg[31]. Od tamtej pory rząd Hamasu w Strefie Gazy pozostaje w całkowitej izolacji międzynarodowej, dyplomatycznej i gospodarczej. Nowy palestyński rząd premiera Salam Fajjada podjął próbę pojednania z Hamasem, pod warunkiem zwrócenia Autonomii Palestyńskiej kontroli nad Strefą Gazy.
    ———————————————————————
    Po przejęciu kontroli nad Strefą Gazy, Hamas rozpoczął usuwać urzędników Al-Fatah ze wszystkich stanowisk. Amnesty International poinformowała o zamknięciu gazet i nękaniu dziennikarzy[32]. Doszło również do prześladowań i napaści na chrześcijan[33][34]. Przez cały ten czas Hamas kontynuował przemyt broni i amunicji do Strefy Gazy[35].
    _______________________________________________________________________________________
    Broń ta była wykorzystywana do ostrzału rakietowego przygranicznych terenów Izraela. Według izraelskich danych, od przejęcia przez Hamas kontroli nad Strefą Gazy do końca stycznia 2008 na Izrael spadło 697 rakiet i 822 pociski moździerzowe[36].
    ___________________________________________________________

    W odpowiedzi Izrael atakował wyrzutnie rakiet Kassam i wojskowe obiekty Hamasu. 19 września 2007 izraelski rząd ogłosił Strefę Gazy wrogim terytorium i wprowadził ograniczenia w dostawach paliwa i energii elektrycznej. W styczniu 2008 nastąpiło gwałtowne pogorszenie sytuacji i 19 stycznia Izrael wstrzymał dostawy paliwa, wywołując niedobory w prądzie. Społeczność międzynarodowa potępiła Izrael za wymierzanie zbiorowej kary mieszkańcom Strefy Gazy[37]. Na początku marca 2008 izraelskie naloty i operacje lądowe spowodowały śmierć 110 Palestyńczyków w Strefie Gazy[38]. Pomimo izraelskich apeli i międzynarodowych nacisków, Egipt nie uszczelnił granicy ze Strefą Gazy, umożliwiając dalszy przemyt broni[39].
    +++++++++++++++++++++++++++++++++

    W dniach 27 grudnia 2008-18 stycznia 2009 izraelska armia przeprowadziła Operację Płynny Ołów przeciwko Hamasowi w Strefie Gazy. W sumie zginęło 1300 Palestyńczyków i 13 Izraelczyków[40]. Po 22 dniach walk Izrael zgodził się na wprowadzenie zawieszenia broni i wycofał swoje wojska ze Strefy”
    źródło : http://pl.wikipedia.org/wiki/Strefa_Gazy

    ” Czasy najnowsze

    W czasie I wojny światowej, Gaza została zbombardowana przez lotnictwo brytyjskie. Po wojnie izraelsko-arabskiej (1948-1949), wraz z otaczającym obszarem (Okręg Gazy) przeszła pod wojskowy zarząd Egiptu. W latach 1956-1957 okupowana przez Izrael, który przekazał ją pod zarząd Sił Zbrojnych ONZ. Od 1967 ponownie znalazła się pod okupacją Izraela. W wyniku porozumienia podpisanego we wrześniu 1993 między Izraelem a Organizacją Wyzwolenia Palestyny nastąpiło wycofanie się armii izraelskiej z miasta i Okręgu Gazy i ustanowienie tam samorządu palestyńskiego. Obecnie na terenie Gazy znajdują się obozy dla uchodźców palestyńskich[2].

    Najważniejsze daty:

    * Przed 3000 p.n.e. – osiedliła się ludność przybywająca z Egiptu.
    * Około 3000 p.n.e. – rozwój urbanizacyjny Gazy.
    * 2000 p.n.e. – początki osiedla na Tell el-Ajjul.
    * 1484 p.n.e. – Totmes III zdobył Gazę, początki dominacji egipskiej.
    * Około 1400 p.n.e. – powstał pałac na Tell el-Ajjul, nazwa Gaza pojawiła się w tekstach starożytnych – listy z Tell el-Amarna, Gaza egipską bazą militarną w wojnie przeciwko Asyrii.
    * 1310 p.n.e. – faraon Seti I umocnił Miasto Kanaanu (tzn. Gazę), nazwa miasta wymieniona w tekstach ze świątyni w Karnaku, tzw. Droga Horusa łączy Gazę z Egiptem.
    * 1200 p.n.e. – przybyli Filistyni i osiedlili się na wybrzeżu.
    * 734 p.n.e. – Gaza lennikiem neoasyryjskim.
    * 609 p.n.e. – faraon Necho II odzyskał kontrolę nad Gazą.
    * 605 p.n.e.-601 p.n.e. – Gaza zdobyta przez Neobabilończyków.
    * 529 p.n.e. – Gaza broniła się przed atakiem Kambyzesa II.
    * Około 520 p.n.e. – na terenie Gazy powstały kolonie greckie.
    * 380 p.n.e. – pierwsze monety bite na wzór ateńskich.
    * 332 p.n.e. – podczas oblężenia miasta ranny Aleksander Macedoński, wymordowanie ludności.
    * 301 p.n.e. – początek panowania Lagidów w Egipcie, Gaza w strefie ich wpływów.
    * 198 p.n.e. – Gaza przeszła w ręce Seleukidów.
    * 96 p.n.e. – Aleksander Jannaj zburzył miasto i wymordował ludność.
    * 64 p.n.e. – wprowadzenie nowego kalendarza za Pompejusza, początek nowej ery dla miasta.
    * 36 p.n.e. – Gaza pod panowaniem Marka Antoniusza.
    * 30 p.n.e. – Oktawian August oddał Gazę w ręce Heroda Wielkiego.
    * 66 – zburzenie miasta i wymordowanie jego mieszkańców w czasie wojny żydowskiej.
    * 130 – cesarz Hadrian odwiedził miasto.
    * Około 250 – znacznie wzrosła liczba chrześcijan w Gazie.
    * 303 – prześladowanie chrześcijan za Dioklecjana dotknęło mieszkańców miasta.
    * IV wiek – miasto podwójne: stara pogańska Gaza wokół świątyni lokalnego bóstwa Marnasa oraz chrześcijański port Konstanca z siedzibą biskupa.
    * 402 – zburzenie 8 pogańskich świątyń w mieście, m.in. świątyni poświęconej Zeusowi-Marnasowi, tzw. Marneionu.
    * 496 – podarowana przez króla Aksum cesarzowi Anastazemu I żyrafa trafiła najpierw do portu w Gazie; wydarzenie wywarło wpływ na starożytnych artystów Palestyny, m.in. twórców mozaiek.
    * 536 – biskup Marcjan zainaugurował kościół pod wezwaniem św. Sergiusza.
    * 540 – apogeum chrześcijańskiej Gazy, z miasta wyruszyły pielgrzymki w kierunku Synaju.
    * 615 – inwazja wojsk Chosroesa II Parwiza.
    * 633 – zdobycie Gazy przez Amr ibn al-Asa, ludność oszczędzono; miasto czczone jako miejsce pochówku pradziadka Mahometa – Haszina.
    * 750 – koniec dominacji Umajjadów, początek epoki Abbasydów, Gaza centrum muzułmańsko-chrześcijańskim z tolerancyjnym prawem islamskim.
    * Około 780-800 – ciągłe napady Beduinów od strony pustyni.
    * 943 – świadectwo o importowaniu pomarańczy z Indii, stopniowy spadek znaczenia portu Maiumas.
    * 1100 – krzyżowcy znaleźli ruiny miasta.
    * 1149 – Baldwin III ufortyfikował Gazę i oddał ją w ręce templariuszy; rozwój miasta dolnego, pełniącego rolę służebną wobec fortecy.
    * 1170 – Saladyn zdobył dolne miasto.
    * 1191 – Ryszard Lwie Serce odebrał dolne miasto Saracenom.
    * 1260 – Gaza metą konkwisty Hulagu-chana.
    * 1277 – okres bujnego rozwoju pod panowaniem Mameluków z Damaszku.
    * 1340 – odbudowano wielki meczet.
    * 1660 – Gaza stolicą Palestyny za Huseina Paszy.
    * Po 1740 – napady Beduinów od strony pustyni.

    * 1799 – Napoleon Bonaparte zdobył miasto, Gaza wróciła w ręce tureckie.
    * 1832 – Muhammad Ali przyłączył miasto do Egiptu.

    * 1918 – mandat brytyjski nad Gazą.

    * 1948 – Strefa Gazy pod panowaniem egipskim.
    * 1956 – podczas kryzysu sueskiego wojska izraelskie sporadycznie zajmowały części Gazy.
    * 1967 – Gaza w rękach izraelskich.
    * 1993 – Gaza w Autonomii Palestyńskiej.
    * 2005 – likwidacja ostatnich kolonii izraelskich na terenie Gazy.
    * czerwiec 2007 – wojna domowa w Gazie, Hamas przejął władze. Armia izraelska zablokowała większość dostaw, a UE wstrzymała dotacje.
    * 2008 – 27 grudnia wojska izraelskie rozpoczęły atak na Strefę Gazy (szerzej w osobnym artykule).”

    źródło :http://pl.wikipedia.org/wiki/Gaza_%28Palestyna%29

    „Cel organizacji Hamas:

    „Islamski ruch oporu jest wyróżniającym się ruchem palestyńskim, którego podstawowym założeniem jest wiara w Allaha i życie zgodnie z zasadami islamu. Jego usilnym staraniem jest rozpowszechnienie wielkości Allaha na każdym centymetrze Palestyny”. (art. 6)

    * Zniszczenie Izraela:

    „Izrael będzie istniał dopóty, dopóki islam nie zlikwiduje go, tak jak uczynił to z innymi przedtem”. (wstęp)

    * Wyłączna natura muzułmańska tego rejonu:

    „Ziemia palestyńska jest świętą posesją islamską poświęconą przyszłym pokoleniom, aż do dnia sądu ostatecznego. Nikt nie może wyrzec się nawet kawałka tej ziemi, czy też opuścić choćby jej skrawek”. (art. 11)

    „Palestyna jest krajem islamskim… Od czasu, gdy stanowi to problem, wyzwolenie Palestyny jest indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina, kiedykolwiek miałoby to nastąpić”. (art. 13)

    * Wezwanie do Dżihadu:

    „W dniu, kiedy wróg przywłaszczy sobie choćby kawałek ziemi muzułmańskiej, Dżihad stanie się indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina. W przypadku uzurpacji żydowskiej, obowiązkiem jest wznieść wojenny sztandar Dżihadu”. (art. 15)

    „Wszyscy bojownicy połączą się i staną w szeregi, masy całego świata islamskiego pójdą naprzód, wypełniając swój obowiązek i nawołując głośno: ‚Powitajcie Dżihad!’ Ten okrzyk dosięgnie niebios i będzie rozbrzmiewał, aż nadejdzie wyzwolenie, najeźdźcy zostaną pokonani i nadejdzie zwycięstwo Allaha”. (art. 33)

    * Odrzucenie wynegocjowanej umowy pokojowej:

    „(Pokojowe) inicjatywy, tzw. rozwiązania pokojowe i konferencje międzynarodowe są sprzeczne z zasadami islamskiego ruchu oporu… Konferencje te nie są niczym więcej, jak środkiem do wyznaczenia niewiernych na rozjemców na ziemiach islamskich… Nie ma innego rozwiązania problemu palestyńskiego poza świętą wojną Dżihad. Inicjatywy, propozycje i konferencje pokojowe są jedynie stratą czasu, działaniem na próżno”. (art. 13)

    Potępienie izraelsko-egipskiego traktatu pokojowego: „Egipt w dużym stopniu został odsunięty z pola walki (przeciwko syjonizmowi) poprzez zdradliwe porozumienie w Camp David. Syjoniści próbują wciągnąć inne kraje arabskie w podobne układy, aby usunąć je z pola walki… Odejście z pola walki z syjonizmem jest zdradą i przeklęty będzie ten, kto popełni ten karygodny czyn”. (art. 32)

    * Podżegania antysyjonistyczne:

    „Dzień sądu ostatecznego nie nadejdzie, dopóki muzułmanie nie staną do walki z Żydami i zabiją ich. Żydzi będą chować się za skały i drzewa, a skały i drzewa będą wykrzykiwać: ‚Muzułmaninie, jest tutaj Żyd ukrywający się za mną, chodź i zabij go’.” (art. 7)

    „Wróg od dłuższego czasu knuje intrygi… i jednocześnie gromadzi ogromny i wpływowy dobytek materialny. Mając pieniądze, objął swą kontrolą światowe media… Przy użyciu swych pieniędzy rozpętał rewolucje w różnych częściach globu ziemskiego… Opowiedział się za rewolucją francuską, rewolucją komunistyczną i większością innych rewolucji, o których słyszymy… Mając pieniądze, powołano do życia takie organizacje, jak wolnomasoneria, kluby rotariańskie i Lions, które rozproszone są po całym świecie i mają na celu zniszczenie społeczeństw i prowadzonych interesów syjonistycznych… Opowiedziano się za I wojną światową i sformowano Ligę Narodów, poprzez którą wróg może rządzić światem. Opowiadając się za II wojną światową, osiągnięto ogromne korzyści finansowe. Nie ma na świecie wojny, w której (Żydzi) nie maczaliby rąk”. (art. 22)

    „Intrygi syjonistyczne nie mają końca, po Palestynie obejmą one swym zasięgiem tereny od Nilu aż po Eufrat. Kiedy zakończy się proces przyswajania terenu, nad którym zawisła ich ręka, będą oni kontynuować swe ekspansywne działania. Knowania żydowskie wyłożone zostały w ‚Protokołach Mędrców Syjonu’.” (art. 32)

    „Hamas sam uważa się za czołówkę i przednią straż na polu walki przeciwko światowemu syjonizmowi. Z chwilą, gdy ugrupowania islamskie z całego świata będą dobrze wyposażone, w imię ich przyszłej roli w walce z podżegającymi do wojny Żydami, powinny również prowadzić taką działalność”. (art. 32)”
    źródło : http://pl.wikipedia.org/wiki/Hamas

    • antykk said

      Tez….. o pejsatych! http://uzdrawiamy.com.pl/

  4. asterix said

    http://www.pardon.pl/artykul/12520/znany_pisarz_wymyslil_katastrofe_tu-154_siedem_lat_temu

    „Polskie ZOO” czy „Pola Laska” ?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: